Jou wil ik!

Jou wil ik,
jij zoals je bent.
Ik wil iemand die hunkert,
iemand die dorstig is,
een honderig iemand.
Zuiver water gaat zelf op zoek naar wie dorst heeft.

Geboorterecht

Hoe je het noemt maakt niet uit; transfiguratie, transformatie, 2e geboorte of wedergeboorte , het is je geboorterecht! Je hebt er recht op!!! Waarop; op levensvernieuwing, levensinvulling  en op het omkeren van rollen in je leven.

Deze omkering van rollen vindt plaats in een proces dat transfiguratie wordt genoemd. Daarbij gaat het niet primair om mij, maar om de Andere in mij die de weg van de mysteriën kan gaan. Die Andere, dat is de onsterfelijke en goddelijke mens die in mij verborgen ligt, kan in mij ontwaken en groeien, zodat ik geleidelijk mijn leven in dienst kan stellen van dat goddelijke in mij. Dat vernieuwingsproces begint met een diep innerlijk verlangen en kan op geen enkele  manier worden geforceerd.

Shams van Tabriz: de geboortehelper van Rumi

Shams van Tabriz, een geheimzinnige derwisj, kwam Rumi's leven binnen op 9 november 1244. Deze datum is met de grootste zorg opgetekend, want in de ogen van de meester van Konya(Rumi), betekende hij de geboorte tot zichzelf. Shams, zou hij later zeggen, heeft hem geboren doen worden tot het echte leven.

Voor Shams naar Konya kwam, had hij al veel gereisd, over de hele wereld gedoold zou je kunnen zeggen, op zoek naar een geestelijke metgezel die zou kunnen horen wat hij te zeggen had, kunnen ontvangen wat hij door te geven had, in hem de bron van leven zou herkennen en de manifestatie van het goddelijke.

Alles wat Rumi tot dan toe had beleefd, zijn vorming tot theoloog en soefi bij zijn vader en andere meesters, zijn reizen, zijn ascese, zijn geestelijke ervaringen waren niet meer - slechts achteraf gaf hij zich hiervan rekenschap - dan een voorbereiding  op wat hij zou beleven bij Shams van Tabriz. Het wezenlijke ontbrak hem immers: het zien van het goddelijke en de schok die hiervan het gevolg is.


Hij miste deze beroering van heel zijn wezen, de vernieting in de andere, de bevrijding van de levenskrachten , het ademen van zijn ziel in extase, allemaal dingen die hij zou meemaken dankzij Shams, via Shams en die hij 'liefde' zou noemen. 'Liefde': een erg zwakke vertaling bij gebrek aan beter, van het woord 'eshq, dat in het Perzisch het vurig verlangen betekent, hij die zich vastklampt aan het zijn als een klimplant, een energieke kracht en tegelijk alchemistisch.

Rumi droeg in zich de aanwezigheid van Shams mee tot zijn laatse ademtocht. Shams wist dat hij op zekere dag zou heengaan, de dag waarop Rumi tot voldoende geestelijke rijpheid zou uitgegroeid zijn. Maar hij dacht dat de ervaring van de scheiding en de afwezigheid een wezenlijk element was van de weg van de liefde, want de afwezigheid blaast de hunkering naar de vereniging aan en verdiept de relatie.

Na het vertrek van Shams schrijft Rumi zijn meesterwerk ; de Masnavi.In dit werk beschrijft Rumi wat de ziel overkomt die van haar oorsprong afgescheurd is en in deze wereld in ballingschap verkeert. Hij toont haar de weg terug, de enig mogelijke weg: sterven aan zichzelf, verzaken aan het ego en aan alle mogelijke gehechtheden en vooral binnengaan in de liefde. Niet een oppervlakkige en begrensde prullenliefde, maar de oceaan-liefde die elk ding omvat, het liefde-vuur, de enige die in staat is het ego te verpulveren, de oneindige liefde voor alle wezens waarvan de hoogste manifestatie de theofanie is, God die in menselijke gedaante is neergedaald.

Vertelling na vertelling komt Rumi zonder ophouden hierop terug. Verzaken aan zichzelf om de Andere toe te laten te naderen, zich openen voor de liefde, nooit stoppen onderweg. Zoals de Masnavi kent de geestelijke weg geen einde. Ze vervolgt haar weg tot de laatse ademtocht en tot wat hieraan voorbij is.

Fire loves water