23. jul, 2020

Dorst; een mystieke vervoering

In Dorst  zet Amelie Nothomb * de laatste momenten van Jezus zonder schaamte of vrees  naar haar hand. 'Dit is mijn persoonlijke Jezus, en ik kon het schrijven ervan niet langer uitstellen.'

Nooit was Jezus zelf aan het woord- tot nu toe. In een aangrijpende en gewaagde monoloog vertelt hij in zijn laatste uren over zijn leven, zijn grote liefdes en zijn meer dan menselijke gevoelens. Aan het kruis ziet hij zijn fouten in en herschrijft hij terloops de geschiedenis zoals we die kennen.

'Geen enkele gewaarwording roept het gevoel dat ik wil opwekken zo goed op als dorst.'  Waarschijnlijk is dat de reden dat niemand het zo intens heeft ervaren als ik. Waarachtig, ik verxeker jullie: je moet het gevoel dat je hebt als je vergaat van de dorst cultiveren. Dat heet mystieke vervoering. En het is geen metafoor. Als je honger is gestild, dan ben je verzadigd. Als je vermoeidheid over is, dan ben je uitgerust. Als je geen pijn meer lijdt, dan voel je verlichting. Als je dorst gelest is, dan bestaat daar geen woord voor.

 Sommige mensen denken van  zichzelf dat ze geen mystici zijn. Ze vergissen zich. Je hoeft maar heel even van dorst te vergaan en je wordt er een. Het onbeschrijflijke moment waarop de dorstige een beker water aan zijn lippen zet. Dat is God.

* een van mijn favoriete schrijfsters.