4. mei, 2020

4 mei 2020: 'verstoring van het evenwicht!'

 

Men probeert veel in het leven te redden met een soort vage mystiek. Maar mystiek moet rusten op een kristalheldere eerlijkheid. Je moet de dingen bij hun naam noemen. Kunnen ze daar niet tegen, dan hebben ze geen bestaansrecht:

Je kunt je de ruimtes en de mogelijkheden van het leven niet onuitputtelijk genoeg voorstellen.

Lot, noch afwijzing, noch nood is alleen maar uitzichtloos. Ergens kan het droge kreupelhout blad

krijgen, zelfs weer gaan bloeien en vrucht krijgen.

-  Rainer Maria Rilke

-----

Etty Hillesum had haar lichaam uitgedeeld:

Ze aanvaardt alles.

Door haar stroomden brede rivieren en in haar stonden hoge bergen.

In haar was de aarde en de hemel.

En ze was een met alles om haar heen.

------

Over de universele wet van onze ziel:  telkens wanneer er iets van ons uitgaat, hebben we de volstrekte behoefte aan ten minste een tegenwaarde, en omdat wij daar behoefte aan hebben, geloven  wij dat wr er recht op hebben! In al dat krediet dat we denken te bezitten, gaat het steeds om een denkbeeldig krediet, dat het verleden ons voor de toekomst schijnt te verlenen. Van dit krediet moeten wij afzien.

Het grootste krediet dat we bij het universum menen te bezitten, is de verlenging van de duur van onze persoonlijkheid.Hierin zijn alle kredieten vervat. Een instinct tot zelfbehoud geeft ons de gedachte, dat dit voortzetten van onze persoonlijkheid noodzakelijk is, en we denken dat iets wat noodzakelijk is een recht is.

Onze persoonlijkheid hangt volkomen af van de omstandigheden, en die hebben een onbegrensde macht om haar te verpletteren. Maar we gaan nog liever dood dan dat te herkennen.

Het evenwicht van de wereld ziet er voor ons als een zodanig verloop der omstandigheden uit, dat in ieder geval onze persoonlijkheid ongedeerd blijft, en ons vaste bezit schijnt te zijn. 

Alles wat er in het verleden is geweest en ons in onze persoonlijkheid heeft geschaad, lijkt ons een verstoring van het evenwicht toe, dat vandaag of morgen feilloos moet worden hersteld door gebeurtenissen van een tegengestelde uitwerking.

Wij leven vanuit dat wachten op zulke compensaties.

- Simone Weil