26. nov, 2019

God is een muur

De weg loopt dood,

Jij bent een muur,

Ook adem jij

In en uit.

In de omgang met God komt altijd een moment dat de Geliefde onbereikbaar blijkt te zijn.

-----------

Het goddelijke ligt niet in het verlengde van het menselijke. Nee, de weg loopt dood en God zelf is de muur waarop we stuiten. Tot nu toe hebben we God gezocht aan de hand van onze eigen zoekcriteria, met behulp van onze eigen verlangens en verwachtingen, met ideeën en beelden die we geleerd hebben van anderen. Maar onze zoektocht heeft zijn einde berekt. Nu houdt het op wat we zelf kunnen( en behoren te) doen. Nu is het wachten op wat ons van de andere kant tegemoet komt. Alleen doordat we stuiten op Gods eigenheid worden wij uit ons eigen middelpunt geslingerd en bevrijd van egocentrisme.

We lopen stuk op die muur van Gods eigen wezen. De weg loopt dood. We sterven aan onze beste bedoelingen. En daar zitten we dan als Jacob voor de rivier, als Job op de mesthoop, als Elia onder de braamstruik. God is een muur ondoordringbaar, onbeweeglijk, hard als steen.

De wanhoop is nabij. Maar nu is de tijd voor wachten en vertrouwen. Na verloop van tijd, kan het zijn dat we iets anders gaan opmerken. Geleidelijk aan dringt tot ons door: Iemand ademt. In en uit. De muur is geen poort maar wel is er die adem, naar binnen en naar buiten. En dan kan het zijn dat wij ingetrokken raken in die beweging, die goddelijke ademhaling. Naar binnen, dichtbij het hart van God - maar hoe, dat ontsnapt aan ons inzicht - en naar buiten, de wereld in, op de adem van de Geest. Maar ook dat hebben we zelf niet door.