12. okt, 2019

De hel

Van de hel is sprake als je je uitsluitend met het uiterlijke zelf identificeert. De hel is geen plek waar we naartoe gaan wanneer we dood zijn; de hel is geen straf die ons door iets of iemand anders wordt opgelegd - het is eerder onze eigen scheidende activiteit van het kiezen van het verkeerde zelf om ons mee te identificeren.

We identificeren ons met wat we niet zijn, we identificeren ons louter en alleen met het empirische ego, het zelf dat kan worden gezien; en die nietige, eindige, tijdelijke, begrensde en verscheurende identiteit is niets anders dan de hel. De hel is een afschuwelijk geval van op een vergissing berustende identiteit. We vergeten wie en wat we zijn, een transcendentaal zelf dat rechtstreeks is aangesloten op de geest, dat spreekt met de woorden van God, en schijnt met de schittering daarvan.

Maar we identificeren ons alleen maar met het eindige zelf, het objectieve zelf, het zelf dat kan worden gezien, en niet het zelf dat de ziener is, dat goddelijk en oneindig en zeeuwig is...