6. feb, 2019

Het wezenlijke van de mens

Het wezen van de mens is niet gelegen in wat hij is maar waar hij toe in staat is. Wij zijn gedwongen vrij te zijn- wij zijn vrij tegen onze wil - en om te kiezen - waarbij we zelden weten hoe of waarom. Wij hebben een geniale aanleg tot aanpassen, vaak stluiten we ons bij de massa aan. Een mens die niet van haar koers afwijkt bestaat niet.

De mens is meer dan wat hij voor zichzelf is. In verstand beperkt en in wil slecht, toch staat hij in een verhouding tot God waaraan hij wel ontrouw kan worden maar die hij niet kan verbreken en die de wezenlijke zin van zijn leven vormt. Hij is de knoop waarmee hemel en aarde aan elkaar vastzitten.

Hoe zouden we meer kunnen zijn dan wat we zijn?

Hoe zouden wij hulpbronnen kunnen vinden die onze ziel een surplus bieden dat niet van onszelf is?

Hoe breken we uit de kring van het ik?

Er bestaat een behoefte aan ons leven. Door te leven voldoen wij eraan. Ieder van ons onderhoudt meer relaties met dingen dan met mensen, en zelfs in de omgang met mensen gedragen we ons naar hen toe alsof zij dingen zijn, middelen om onze eigen doelen te bereiken.

Gods eeuwige vraag aan de mens is:Waar zijt gij?

Religieus leven bestaat in het dienen van doelen die aan ons behoefte hebben. De mens is nodig, hij is een behoefte van God. Er moet iets zijn om uit te drukken, een emotie, een visie, een doel, die de behoefte  veroorzaakt haar uit te drukken.