6. jul, 2017

Een universele ervaring

We hebben regels voor een gelukkig leven gekregen. Wij zijn dat gaan ervaren als geboden en dus werkten ze niet of nauwelijks. We besloten van Huis weg te lopen en een eigen huis te bouwen waar we het helemaal zelf voor het zeggen zouden hebben. We wilden ons niet verlaten op God en Zijn wijsheid.

Maar de herinnering aan of het besef van Gods liefde kunnen we niet uitwissen. We blijven in dit aardse bestaan voortdurend verlangen naar die vroegere ervaring van volledig bemind zijn. En daarom gaan we op zoek naar mensen die gelukkiger lijken te zijn, denkende dat zij de sleutel bezitten die toch ergens moet zijn.

Diep in ons hart voelen we ons zelfs bang of schuldig omdat we onze Schepper in de steek hebben gelaten. Soms voelen we ons door hem verlaten, of zijn we bang dat Hij ons te pakken zal nemen en straffen omdat we zijn weggelopen. We vrezen Zijn oordelen, omdat een deel van ons bewustzijn weet dat er iets groters bestaat dan ons egozelf.

Gelukkig is het onmogelijk om God te verlaten en onze afscheiding is een realistische nachtmerrie. Er is geen plek waar God niet is. Als God ècht overal is, is Gods wil ook overal. Conclusie: Gods wil en mijn wil zijn niet van elkaar te scheiden. Je hoeft niet bang te zijn voor wat God voor je wil.

Geef je verzet en strijd tegen God op. God houdt van ons en is altijd bij ons. Kennelijk is dit soort strijd een universele ervaring die de meesten van ons moeten doormaken om vrede met God en ons hogere zelf te sluiten. Wanneer we onze diepgewortelde wantrouwen of onze diepgewortelde boosheid jegens God bekennen, kunnen we die gevoelens volledig loslaten. Door dat te doen zijn we ook beter in staat in ons ware zelfbewustzijn te blijven.