9. aug, 2017

Teresa van Avila (1515- 1582)

Nu zou het toch wel erbarmelijk en vernederend zijn, als wij door eigen schuld onszelf niet kennen en niet weten, wie wij zijn. Is het geen grote domheid(...) wanneer iemand, gevraagd wie hij is, niets van zichzelf afweet, zijn vader en moeder niet kent en niet eens weet waar hij thuishoort?
Als dat nu al redeloos dom zou zijn, dan is het toch nog onvergelijkelijk dommer, wanneer wij geen zorg dragen goed te weten , wat we eigenlijk zijn en ons bepalen tot onze lichamelijkheid, dat wil zeggen tot de buitenkant. We weten- want we hebben dat gehoord en het geloof zegt het ons - dat wij een ziel hebben. Maar wat die ziel aan rijkdommen bezit, of wie, binnen in die ziel verblijf houdt, of de hoge waarde van die ziel,daar houden we ons maar zelden mee bezig en bijgevolg maakt het ons ook niet uit of wij er met alle zorg voor waken, dat de schoonheid ervan ongerept blijft.

Alle zorg wordt besteed aan de grove zetting(van de edelsteen) of aan de ringmuur van het kasteel. Dat is dan het lichaam.....

Nu moeten we eens zien,  hoe we er binnen kunnen komen. het lijkt wel , of ik iets ongerijmds zeg. Want als het kasteel de ziel zelf is, spreekt het vanzelf, dat zij er niet binnen hoeft te gaan. Ze is het immers zelf!

Een goede raad; de ziel moet zich in zichzelf keren.