19. jun, 2017

Hechting, loslaten en onthechting

Bij de vraag hoe je jezelf leert kennen hoort het eerste beeld dat je als baby van jezelf krijgt aangereikt door wat je gespiegeld krijgt door de ander, ouders of verzorgers. Als dat beeld coherent is en aansluit bij wat er op dat moment bij jou speelt, levert dat basisvertrouwen op.

De hechtingsstijl die we in onze eerste levensjaren ontwikkelen in de interactie met onze belangrijkste verzorgers is van groot belang op factoren als vitaliteit, mentale weerbaarheid en het vermogen om met stressvolle situaties om te gaan. De hechtingsstijl is de manier hoe jij je als kind aanpast aan de kwaliteit van die verzorgers. Dit kan per verzorger verschillen.

Je kunt als kind aan de één veilig gehecht zijn en tegelijkertijd aan de ander onveilig, zoals een onveilig-vermijdende of onveilig- ambivalente houding. Het is niet zo dat een hechtingsproces niet op gang komt, je hecht je namelijk altijd, maar de kwaliteit is anders. Bij de allerslechtste hechtingsstijl vertonen de ouders met regelmaat beangstigend gedrag. Dan ontstaat de natuurlijke reactie om weg te gaan van de bron van angst, om van de ouder vandaan te bewegen.  Een derde hechtingsstijl is de gedesorganiseerde hechting die rigiditeit tot gevolg heeft. Bij een ontwijkende hechting blijven onze gevoelens vaak vlak.

Conclusie: een aantal dingen die er in je vroege kindertijd zijn gebeurd hebben mogelijk impact gehad op de manier waarop je in de wereld staat en hoe je daarin functioneert. Het is zaak om een nieuw coherent levensverhaal te vertellen over jezelf.

Loslaten 
Je kunt niet loslaten en vasthouden tegelijkertijd.

Onthechting
Onthechting betekent dat je het gezag dat geld, sociale status of een emotionele wond over je heeft, terugneemt. Het bevrijdt je van de behoefte om jezelf te beschermen. Gehechtheden zijn vaak angsten.
Goed gehecht zijn betekent makkelijk los kunnen laten.