1. jun, 2017

Uit het leugenhuis

Tranen veranderen een mens. Wie niet kan huilen, lijdt daaronder. Alles wat naar buiten komt verdeelt de spanning van de ziel. Tranen wassen beelden weg die anderen in je opvoeding over je heen hebben gelegd, ze leiden je uit het leugenhuis dat je hebt ingericht.

Ze bevrijden je van rollen, ze lossen pantsers op, ze maken de ziel week. Tranen zetten aan tot een nieuwe, eerlijke taal die de pijn niet ontwijkt, maar hem uitdrukt. Een ongevoelige ziel wijst op lusteloosheid, waarin de mens de relatie met zijn ziel heeft verloren. Nogmaals tranen maken de ziel week, om  het  verdriet wat hard is in jouw ziel week te maken.

Onechte tranen kunnen ons vasthouden in de verkeerde houding. In echte tranen laat de mens zichzelf los. Huilen opent ons de ogen, zodat we de waarheid zien. Je ziet de ware vorm van de dingen om je heen en in jezelf.

Huilen is een ontmoeting zonder tussenkomst, de mens geeft de macht over zichzelf uit handen, hij laat zichzelf los en geeft zich over aan het huilen dat hem aangrijpt.

Door te huilen komt een mens in contact met zijn wezen. Hij staat op als nieuwe mens.