10. jan, 2017

Het taboe op weten wie je bent?

We leven in een cultuur van chronische onoplettendheid, we leven met een waanzinnig tempo, vluchtig, oppervlakkig. De consumptie- maatschappij verzacht dingen voor ons, we raken verdoofd en zombie-achtig. We leven hele periodes op de automatische piloot, in trance waardoor we een gebrek aan innerlijke rust ervaren.

Hoeveel zelfveroordeling draag je mee?
Zonder inzicht zijn we gedoemd om ons leven op deze goedkope manier te leven. We voelen ons onveilig en kwetsbaar, maar we verhullen deze angst en kwetsbaarheid met boosheid en agressie als we niet toegeven dat we bang zijn. 

Door een tekort in onze jeugd ontwikkelen we een gebrekkig zelfbesef, eenzaamheid, onzekerheid, leegte (niets willen). Als het doel er is om te bewijzen dat we iets waard zijn, onze onzekerheid te verhullen of om anderen te onderwerpen zal dit onbevredigend zijn.

Hoe eenzamer en geïsoleerder we ons voelen, des te meer gaan we ons tot verlangens wenden. Tenslotte verliezen we voeling met wie we eigenlijk zijn en gaan compenseren. En de wereld beloont ons voor onze gedrevenheid, maar innerlijk zijn we aangetast.Je slaagt in je beroep maar je verliest het contact met je zintuigen; zien, klank en spreken verdwijnt. We verliezen ons gevoel voor verhoudingen.  Een koortsige toestand ontstaat om ons heen.

De remedie is naar de diepe en pijnlijke bronnen van je tekorten te gaan. Alleen met toewijding, betrokkenheid en liefde ontstaat vrijheid.